Deel deze pagina
Print pagina

Ervaringsverhaal ouders

Vanaf de leeftijd van 3 jaar hadden we in de gaten dat onze zoon “anders”  was en in het verlengde van de ADHD van vader besloten we om onze zoon te laten testen bij een GGZ instelling in onze omgeving. Na veel testen, veel onduidelijkheden en steeds extremer gedrag werd bij hem uiteindelijk de “diagnose”  Autisme Spectrum Stoornis, een TIC-stoornis en kenmerken van ADHD gesteld.
Na deze diagnose viel veel op z’n plaats, dachten we handvaten te hebben en te krijgen waarmee we onze zoon verder konden helpen. Zo werd gestart met medicatie, kreeg hij psycho-motorische therapie, wij kregen ouderbegeleiding. Op school werd gesproken over de behoeften van onze zoon, de specifieke aanpak die hij toch wel nodig had en werd ook uitgesproken dat hij wellicht meer gebaat zou zijn bij een plaatsing op een SBO school.

Helaas heeft dat alles onvoldoende geboden, de structuur op school ging totaal mis in het laatste trimester, thuis werd plots de badkamer gesloopt wegens een lekkage, de medicatie ging van specialité naar generiek.
Het gevolg was dat onze zoon in gedrag totaal doorsloeg, hij werd op school onhoudbaar agressief, hierdoor kwam hij noodgedwongen thuis te zitten. Thuis werd hij steeds agressiever, tot het moment dat hij wel 3 keer per dag fysiek begrensd (lees: in de houdgreep gehouden) moest worden. Hij was eigenlijk een gevaar voor zichzelf en z’n omgeving.
Dit gedrag zorgde ervoor dat wij als gezin heel erg op onze tenen moesten lopen, we hadden nul ademruimte, nul tijd voor onszelf. Het bieden van structuur, het voorspelbaar maken van de dag maakte op dat moment helemaal geen verschil. Wij dreigden zelf onderuit te gaan, de boog stond continue gespannen.

Natuurlijk hadden we aangeklopt bij de GGZ instelling waar onze zoon onder behandeling stond. De problemen waren echter van dien aard dat deze instelling, die alleen ambulant/poliklinische begeleiding bood, niet de zorg kon leveren die onze zoon nodig had. Wij kregen het dringende advies om een 24-uurs opname bij Mondriaan Kind- en Jeugd te overwegen.
Alsof de grond onder onze voeten vandaan geslagen werd, dat was in grote lijnen het eerste gevoel dat ons overkwam.  Dat wil je toch niet, je zoontje van net 7 jaar oud “wegbrengen” naar een instelling. Het koste heel veel moeite om in te zien dat we eigenlijk geen andere keus hadden.
In gesprek met de nieuwe (geplande) school stond het geëscaleerde gedrag van onze zoon centraal. Kort gezegd kwam het erop neer dat onze zoon met dit gedrag ook daar niet welkom zou zijn, hij zou daar niet te handhaven zijn. Ook zij adviseerden ons om toch de stap naar de 24 uurs zorg te zetten.

Met pijn in ons hart hebben wij de behandelaar van de GGZ instelling toen laten weten dat we instemden met de verwijzing naar Mondriaan Kind- en Jeugd.
Een aantal weken verstreken, een paar lange, zware weken waarin ons eigenlijk steeds duidelijker werd dat de situatie thuis onhoudbaar geworden was. We liepen echt op ons tandvlees en waren blij dat we in de tweede week van augustus 2014 bericht kregen voor het intake gesprek.
Het intake gesprek was kort en krachtig, de verwijzing die geschreven was, was meer dan volledig. Wij werden geïnformeerd over de werkwijze van Mondriaan, konden vragen stellen. Wij konden onze verwachtingen uitspreken en er werd besproken of we op één lijn zaten voor wat betreft doelstellingen en aanpak. Na dit gesprek zouden we zo snel als mogelijk iets horen.

2 Dagen later, ná het weekend kregen we al een telefoontje van de behandelcoördinator dat er een plekje vrij kwam voor onze zoon, 6 dagen later, op 17 augustus 2014 was hij welkom bij een 24-uurs groep. Direct nadat wij dit vernamen hebben wij de behandelaar van de GGZ instelling benaderd, zij zou onze zoon hierover informeren. Een heftig gesprek, veel emoties, veel verdriet. We hadden besloten om dit gesprek te koppelen aan een kennismaking bij Mondriaan diezelfde middag. Een mengelmoes aan emoties verder vond onze zoon het wel heel interessant en was best nieuwsgierig.

Na een hoop voorbereidingen, hebben we onze zoon op 17 augustus 2014, ’s middags om 14:00 uur naar Mondriaan gebracht. Koffers uitgepakt, kamertje ingericht, opnamegesprek, wat afspraken gemaakt. En toen………toen kwam het moment daar dat we hem achter moesten laten. Onze zoon werd heel emotioneel, gelukkig dat het personeel hem kon opvangen en kon afleiden. Na nog een flinke knuffel en een paar dikke kussen zijn wij vertrokken, onze zoon daar achter latend.
En toen……..toen zakte ons beiden de moed in de schoenen. De emoties kwamen eruit, de tranen, de onmacht maar ook de vermoeidheid van maanden, zo niet jaren, op onze tenen lopen.

Boze buien, verdriet, woede…..allemaal emoties die onze zoon zeker de eerste maanden van de opname regelmatig heeft laten zien. Bij dat soort momenten werden we natuurlijk direct gebeld en geïnformeerd. Met grote regelmaat hadden we gesprekken met de ouderbegeleider, gesprekken met de kinderpsychiater en/of de arts assistent kinderpsychiatrie.  We werden betrokken bij de psycho-motorische therapie, samen spelenderwijs in de gymzaal werken aan win- en verliessituaties, vertrouwen enz.
Met uitzondering van het eerste weekend kwam onze zoon ieder weekend van zaterdagochtend tot zonderdagavond naar huis. Op woensdagavond mochten we op bezoek komen en soms konden we hem ook gewoon nog even kort zien na bijvoorbeeld een oudergesprek.

Al die tijd is onze zoon geplaatst geweest op SO school “de Buitenhof” die direct naast Mondriaan Wickraderheem gelegen is. Samen met Mondriaan heeft deze school ervoor gezorgd dat onze zoon weer normaliseerde in gedrag. We zagen onze zoon iedere paar weken flinke stappen zetten. Na 7 maanden opname bij de klinische afdeling ging onze zoon over van 24 uurs zorg naar een daggroep.
Samen met een stuk PGA (thuisbegeleiding)  heeft deze periode ervoor gezorgd dat het geleerde van afdeling ook thuis ingebouwd kon worden en onze zoon ook duidelijk wist waar hij thuis aan toe was.

Op 24 juli 2015 is onze zoon volledig met ontslag gegaan bij Mondriaan, een afsluiting van een zware periode uit ons leven. Maar wel een periode, die ervoor heeft gezorgd dat onze zoon genormaliseerd is in gedrag en thuis weer te handhaven valt.
Wij kunnen niet anders dan Mondriaan bedanken voor het zorgen dat wij onze zoon weer terug hebben.
En wij kunnen niet anders dan iedereen in een vergelijkbare situatie te adviseren deze stap zeker te overwegen, het is zwaar maar wel heel waardevol.